DreamWorks Polska Wiki
Advertisement


Bombowa rozrywka – szesnasty odcinek pierwszego sezonu serialu Pingwiny z Madagaskaru. Emitowany jest wraz z odcinkiem Mistrz kierownicy.

Fabuła[]

Robot-przewodnik przywieziony przez Alice sprawia, że pingwiny martwią się o przyszłość zoo w Central Parku. Rozpoczynają oni wtedy walkę o wszystko, jednak wpadają w ogromne kłopoty kiedy Rico ma problemy ze zwróceniem bomby zegarowej, której wybuch w środku jego ciała może pogorszyć sytuację.

Opis odcinka[]

Do zoo w Central Parku przyjeżdża robot-przewodnik, który ma wskazywać gdzie znajduje się dane zwierzę. Jednak pingwiny nie mają do niego pewności (myślą, że chce ich zabić i zastąpić robotami-zwierzętami). Alice, gdy widzi, że Rico się "dusi" (chciał wypluć bombę), zmusza Rico do wypicia leku powstrzymującego wymioty, tuż po tym, gdy połknął tykającą bombę. Teraz reszta zespołu musi spowodować, by znów zaczął wymiotować zanim bomba wybuchnie mu w żołądku. Mając 30 minut, pingwiny próbują wyjąć bombę za pomocą dwunastu sposobów min. rozhuśtaniem Rico na lampie jak na karuzeli, oglądając film przyrodniczy (tym razem to Szeregowy, KowalskiSkipper wymiotowali, a Rico spokojnie jadł popcorn). Aż doszli do sposobu dwunastego, w którym Rico musiał wypić napój zawierający wszystko co było na wybiegu małp. Po wypiciu, robiąc ogromny i śmierdzący dym, bomba i tak tkwi w brzuchu Rico. Kowalski stwierdził, że ktoś mały musiałby wejść do żołądka Rico i rozbroić bombę. Wtedy przychodzi Julian z bandą i zaczyna narzekać na smród z dymu. Pingwiny, patrząc na Morta, postanowiły włożyć go do żołądka Rico, by rozbroił bombę. Gdy Mort był już w żołądku Rico, Kowalski zaczął mu tłumaczyć po kolei jak rozbroić bombę. Jednak Mort nawet nie wiedział jak wygląda żółty kolor. Pingwiny się poddały. Zaczęły płakać i mówić pożegnalne wiersze dla Rico. Ten zaś zwymiotował bombę wraz z Mortem, ponieważ zrobiło mu się niedobrze(bo ma alergię na łzawą poezję). Rico przeżył, a robot-przewodnik wybuchł przez bombę. Julian na koniec stał się smutny, ponieważ robot jako jedyny potrafił docenić piękno jego zadka. Jednak ręka robota spada tuż za nim i wskazuje palcem na jego zadek, a Julian się ucieszył.

Niezapomniane cytaty[]

Kowalski: Do Morta, który jest w brzuchu Rico Dobra, teraz dostań się do jego żołądka.
Mort: Schodami w dół, tak?
Kowalski: Nie, pojedź windą, będzie szybciej.
Skipper: No, Rico, przykro mi, że do tego doszło, ale Kowalski przyrządził dla was mały poczęstunek o nazwie "sposób 12".

Kowalski: 2 garści szczurzych włosów, łyżka pawianiej flegmy, zużyty koci żwirek, paznokieć hieny i wszystko, co udało się znaleźć w klatce dla małp. O, mamo!

Mort: Znalazłem bombę, jestem najlepszy! Macie mnie podziwiać!
Skipper: Chcę, żebyś wiedział, że cię kocham... ty durna mordo, ty.

Kowalski: Ja, również, Cię, kocham. Podobnie jak opisał to mój przedmówca, "mordo".

Ciekawostki[]

  • W tym odcinku dowiadujemy się, że Skipper traktuje Rico jako młodszego brata.
  • Dowiadujemy się, że Rico ma w swoim układzie pokarmowym/brzuchu windę i schody.
  • Okazuje się, że Skipper zna 17 sposobów, by pingwin zwymiotował, choć nie poleca on dwunastego.
  • W polskiej wersji odcinka Skipper mówiąc w jednym momencie do Rico odnosi się do samego Willy’ego Messerschmitta, niemieckiego konstruktora samolotów oraz założyciela marki produkującej wcześniej wspomniane środki transportu noszącej również jego nazwisko.
  • To pierwszy odcinek serialu, w którym Szeregowy odnosi się do swojego wujka, Nigela. W polskiej wersji przedstawiony był on jako wujek Andrzej.
  • W oryginalnej wersji językowej odcinka jednym ze składników napoju Kowalskiego (lub "sposobu dwunastego") jest paznokieć hipopotama, co może być odniesieniem do Glorii, a to oznacza, że ona oraz Alex są jedynymi, głównymi postaciami trylogii Madagaskar, którzy pojawili się lub wspomniano o nich serialu.
  • Tytuł filmu, który oglądały pingwiny oraz był jednym ze sposobów na zwymiotowanie, Carnage of the Penguins (Rzeź pingwinów) jest nawiązaniem do tytułu filmu dokumentalnego z 2005 roku pt. Marsz pingwinów, który otrzymał rok po jego wydaniu Nagrodę Akademii Filmowej.
Advertisement